خدايا

 

 

خدايا

من در كلبه حقيرانه خود چيزي دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري

من چون تو خدايي دارم و تو چون خود نداري

 

خدايا

در بيكرانه زندگي دو چيز افسونم مي كند

 آبي آسمان را كه مي بينم و مي دانم كه نيست و تو را كه نمي بينم ولي مي دانم كه هستي

 

خدايا

اي مهربانترينم

هرگز از تو غافل نبو ده ايم

يا برده ايم نام تو را يا شنيده ايم

 

 

 

 

تنهاترین تنها

الهي جون تو حاضري چه جويم

                         و چون تو ناظري چه گويم                

                                         الهي ما را ياراي ديدن خورشيد نيست                 

دم از خورشيد آفرين چه مي زنيم؟                  

                        الهي تاكنون به ناداني از تو مي ترسيدم                      

                                               و اينك به دانايي از خود مي ترسم